lunes, 8 de junio de 2015
sábado, 18 de abril de 2015
Box of experiments 1.05: Campana de buceo
Campana de buceo
NECESITAS:
Un recipiente de plástico.
Un vaso de plástico.
Una pelota de porexpán.
PROCEDIMIENTO:
1. Llena el recipiente de plástico con agua por la mitad y coloca la pelota.
2. Cubre la pelota con el vaso de plástico.
3. Empuja el vaso hacia el fondo del recipiente despacio y con suavidad.
SOLUCIÓN:
Observarás que el agua no entra en el vaso y que la pelota se mantiene en el fondo gracias a, que el aire del vaso, se queda encerrado. Cuando bajas este, le queda aire dentro porque la presión del agua, ejerce sobre el aire.
jueves, 16 de abril de 2015
Personalización da molécula de ADN:
POR QUE DECORAMOS ASÍ A NOSA MOLÉCULA DE ADN?
Os seres míticos, por pura lóxica, teñen que ter tamén ADN. Ou, como se non, ía o poderoso dragón pasar á súa magnificencia e os seus flamíxeros esputos á súa descendencia? E os grifos deben ter ADN de león ao mesmo que de aguia, non si? É pura lóxica.
Pois partindo desta premisa, e con alma de poetas eliximos os anxos e os demos. Antagonistas épicos da mitoloxía cristiá son, sen embargo, complementarios na súa diferenza. Os anxos, a personificación do ben e da xustiza, non existirían, ou a súa existencia sería fútil e vacua, sen os demos, malvados e perversos castigadores. E viceversa, obviamente. Pois, pois, pois mirade se somos listos coma allos e poéticos que nin Lorca, que esta fermosa interdependencia entre anxos e demos a trasladamos e a trazamos como metáfora para referirnos á complementariedade de bases das dúas cadeas complementarias e antiparalelas de ADN. Oh, que fermoso. Deixando de lado o da maldade e o da bondade, a piedade e a vinganza e demais detalles épicos que lle dan emoción á historia das orixes e dos demos pero poderían inducir ao erro no noso caso, a bíblica dualidade cae como unha luva para a complementariedade das dúas cadeas de ADN. Fermoso.
E seguimos decorando, e é que as bases nitroxenadas do ADN non forman a cadea por si soas, senón que forman nucleótidos xunto a pentosa desoxirribosa e un ácido fosfórico. E os nosos anxos e demos van vivir nun Universo onde habitarán as fermosas estrelas que son as pentosas e os cometas que son os fosfatos, poetizando inda máis o poetizado e creando un máxico mundo nunha cadea de ADN. Agora pensade nas vosas células e imaxinade un Universo enteiro, con anxos e demos habitando estrelas e cometas, complementándose entre si. Literalmente, tedes o Universo no corazón, na palma da man, no voso interior.
LENDA:
Adenina – Anxo
Guanina – Demo
Citosina – Ás
Timina – Tridente
Pentosa – Estrela
Ácido fosfórico – Cometa
POR QUE DECORAMOS ASÍ A NOSA MOLÉCULA DE ADN?
Os seres míticos, por pura lóxica, teñen que ter tamén ADN. Ou, como se non, ía o poderoso dragón pasar á súa magnificencia e os seus flamíxeros esputos á súa descendencia? E os grifos deben ter ADN de león ao mesmo que de aguia, non si? É pura lóxica.
Pois partindo desta premisa, e con alma de poetas eliximos os anxos e os demos. Antagonistas épicos da mitoloxía cristiá son, sen embargo, complementarios na súa diferenza. Os anxos, a personificación do ben e da xustiza, non existirían, ou a súa existencia sería fútil e vacua, sen os demos, malvados e perversos castigadores. E viceversa, obviamente. Pois, pois, pois mirade se somos listos coma allos e poéticos que nin Lorca, que esta fermosa interdependencia entre anxos e demos a trasladamos e a trazamos como metáfora para referirnos á complementariedade de bases das dúas cadeas complementarias e antiparalelas de ADN. Oh, que fermoso. Deixando de lado o da maldade e o da bondade, a piedade e a vinganza e demais detalles épicos que lle dan emoción á historia das orixes e dos demos pero poderían inducir ao erro no noso caso, a bíblica dualidade cae como unha luva para a complementariedade das dúas cadeas de ADN. Fermoso.
E seguimos decorando, e é que as bases nitroxenadas do ADN non forman a cadea por si soas, senón que forman nucleótidos xunto a pentosa desoxirribosa e un ácido fosfórico. E os nosos anxos e demos van vivir nun Universo onde habitarán as fermosas estrelas que son as pentosas e os cometas que son os fosfatos, poetizando inda máis o poetizado e creando un máxico mundo nunha cadea de ADN. Agora pensade nas vosas células e imaxinade un Universo enteiro, con anxos e demos habitando estrelas e cometas, complementándose entre si. Literalmente, tedes o Universo no corazón, na palma da man, no voso interior.
LENDA:
Adenina – Anxo
Guanina – Demo
Citosina – Ás
Timina – Tridente
Pentosa – Estrela
Ácido fosfórico – Cometa
Suscribirse a:
Entradas (Atom)